این نوشته زیر قسمتی از کتاب حماسه حسینی جلد اول نوشته استاد مرتضی مطهری است. من که خوندمش واقعا تکون خوندم و متوجه شدم این همه گریه که برای امام حسین تو مراسم های عزاداری می کردم ، گریه برای یک شخصین افسانه ای بوده است نه امام حسین.حالا فهمیدم که چرا اون همه گریه برای امام حسین تاثیر مثبتی نداشت بود.

کتاب معروفی است به نام روضه الشهدا که نویسنده آن ملاحسین کاشفی است . حاجی نوری می گوید این داستان زعفر جنی و عروسی قاسم اول بار در کتاب این مرد نوشته شده و من این کتاب را ندیده بودم و خیال می کردم در آن یکی دو تا از این حرفهاست . بعد که این کتاب را که به فارسی هم هست و تقریا 500 سال پیش تالیف شده است رو مطالعه کردم . ملاحسین مرد ملا و با سوادی بوده و کتابهائی هم دارد و صاحب انوار سهیلی است . تاریخش را که می خوانیم معلوم نیست شیعه بوده یا سنی و اساسا مردی بوقلمون صفتی بوده است. بین شیعه ها که می رفته خودش را شیعه صد در صد و مسلم معرفی می کرده و بین سنیها که می رفته خودش را حنفی نشان می داده است . اهل سبزوار است و سبزوار مرکز تشیع بوده است و مردم هم متعصب در تشیع. در سبزوار شیعه صد در صد بوده و گاهی که به هرات می رفته ( شوهر خواهر و یا باجناق عبدالرحمن جامی بوده است) در آنجا سنی بوده و به روش اهل تسنن. واعظ هم بوده ولی تا در سبزوار بوده ذکر مصیبت می کرد و وفاتش در حدود 190 بوده است یعنی در اویل قرن دهم یا اواخر قرن نهم.

اولین کتابی که در مرثیه به فارسی نوشته شوه ، همین کتاب است که در پانصد سال پیش نوشته شده است . قبل از این کتاب مردم به منابع اصلی مراجعه می کردند. شیخ مفید رضوان الله علیه ((ارشاد)) را نوشت است و چقدر متقن نوشته است . ما اگر به ((ارشاد)) شیخ مفید خودمان مراجعه کنیم ، احتاج بجای دیگر نداریم . من نمی دانم این بی انصاف چه کرده است !! وقتی که این کتاب را خواندم دیدم حتی اسمها جعلی است ! یعنی در اصحاب امام حسین اسمهایی را ذکر می کند که اصلا وجود نداشته اند ، در میان دشمن هم اسمهایی را می گوید که همه جعلی است. داستانها را بشکل افسانه در آورده است.

این کتاب چون اولین کتابی است که به زبان فارسی نوشته شد ، لذا مرثیه خوانها که اغلب بی سواد بودند و به کتابهای عربی مراجعه نمی کردند ، همین کتاب را می گرفتند و در مجالس ار رو می خوندند. اینست که امروز مجالس عزاداری امام حسین رو روضه خوانی می گوئیم .

در زمان امام حسین و حضرت صادق و امام حسن عسکری اصطلاح روضه خوانی رایج نبوده و بعد ، در زمان سید مرتضی و خواجه نصرالدین طوسی هم روضه خوانی نمی گفتند . از پانصد سال پیش به این طرف اسمش روضه خوانی شده ، روضه خوانی یعنی خواندن کتاب روضه شهدا ، یعنی خواندن همان کتاب دروغ .  از وقتی که این کتاب بدست مردم افتاد ، کسی تاریخ واقعی امام حسین را مطالعه نکرده است.